Nog een keer wil ik Olaf aanhalen, simpelweg omdat hij nogal in mijn gedachten is geweest de laatste dagen. Het heeft, in de nevel en de duisternis, toch iets moois dat ik kennis met hem maakte toen ik op zijn favoriete plek in Nederland, Ameland, was en dat op de dag dat hij zijn eigen einde koos ik met een groep stond te genieten van zijn favoriete vogel en de soort waarover hij de laatste jaren veel heeft geschreven, de Grauwe kiekendief. Dat maakt de cirkel rond.
