PRIVÉ-EXCURSIE: AANSTEKELIJK ENTHOUSIASME, RATELENDE CAMERA'S EN FIJNE VOGELS!

Ik (Martijn) doe altijd erg mijn best om mijn oprechte enthousiasme voor de gebieden en de vogels die we tijdens onze excursies tegenkomen over te brengen op mijn gasten. Soms gebeurt het echter dat zelfs ik op mijn eigen terrein word afgetroefd! Gisteren (zaterdag) mocht ik op stap met Coen en Loes, stel uit Nijmegen dat niet alleen heel leuk en gezellig, maar ook aanstekelijk enthousiast was over alles wat we zagen en alle gebieden waar we rondliepen. En in zo'n geval zul je zien dat de vogels je ook belonen voor die flow! Dat wil zeggen: de eerste soort die we voor de dag in gedachten hadden gaf weer eens niet thuis. De Bosuil leek, tot onze teleurstelling en die van Peter en Kees, twee vaste gasten die we toevallig tegen het lijf liepen, de bui van de ochtend in het hol te hebben doorstaan en was nog niet van zins om weer naar buiten te komen. Als troost voor de twee heren konden ik, nog net voor Coen en Loes arriveerden, hen nog wel een Middelste bonte specht aanwijzen.

Middelste bonte specht

Het landgoed achter de plek waar de Bosuil doorgaans vertoeft is de afgelopen weken al redelijk productief gebleken. Vandaag, echter, bleek het de plek waar ik eindelijk kon afrekenen met een soort die de afgelopen jaren een soort "angstgegner" is gebleken tijdens excursies. Hoe goed de gebieden, hoe juist de periodes van het jaar en hoe perfect de omstandigheden ook waren, deze soort wist ons de afgelopen jaren zorgvuldig te ontwijken. Tot vandaag, dus, toen we eindelijk eens langdurig konden genieten van een schitterend mannetje... Kleine bonte specht! Dat werd echt hoog tijd en hopelijk is de ban nu gebroken!

Kleine bonte specht. Eindelijk!

Naast deze soort zagen we ook specht nummer vier, een Groene, en kregen we zowaar ook een Appelvink in de kijker; ook geen alledaagse gebeurtenis! En uiteraard zat het bos "vol" met de wat meer alledaagse verschijningen als Goudhaan, Zwarte mees, Vinken, Kepen, Staartmezen, Boomkruipers en Boomklevers

Vrouw Groene specht
Appelvink
Zingende Goudhaan

Loes had dus helaas nog niet haar uil (dat was eigenlijk de enige concrete wens van de dag; de soort maakte eigenlijk niet eens uit), maar we konden desalniettemin spreken van een mooie en veelbelovende start. En die uilen; ik had er vertrouwen in dat dat nog wel goed zou komen ;-). De grootste verplaatsing van de dag was die van dit landgoed naar het tweede gebied, Nationaal park Lauwersmeer. Rond het middaguur was die volbracht en startten we deel twee van de dag met een wandeling naar de inmiddels befaamde uitkijkheuvel. Nadat we in de ochtend het kleinste vogeltje van Nederland (Goudhaan) in de kijker hadden gehad, hoopten we nu de grootste te kunnen vinden: Zeearend. Welnu, dat lukte wel, maar twee adulte vogels zaten wel flink op afstand en de telescoop was dan ook geen overbodige luxe. Naast een Bruine kiekendief en wat Waterrallen was het verder echter redelijk rustig in het gebied. De arenden geen blijk gaven van enige activiteit (je hoopt ze toch te zien vliegen; dan zijn ze op hun indrukwekkendst), dus besloten ze het nog een korte kans te geven in de Ezumakeeg, ook een gebied waar vanwaar ze vaak worden gezien. Naast vele eendensoorten en de eerste Grutto's lag ook dit gebied er vredig en rustig bij, dus was het tijd om de figuurlijke pijlen te richten op de uilen. Al slalommend over kleine binnenweggetjes zetten we koers richting de Waddenkust en na enkele minuten stuitten we op een enorme gemengde groep Brand- en Rotganzen. Al bij het openen van mijn autoraam hoorde ik er een kenmerkend, hoog en tweetonig gakje boven de massa uit komen en al heel snel had ik de producent van het geluid vol in de kijker: een adult mannetje Roodhalsgans liep vooraan druk te doen en liet zich werkelijk geweldig zien! BAM, heet dat tegenwoordig! Dat is drie op een rij (drie excursies met die soort), maar deze ging wel heel erg makkelijk en deze vogel liet zich wel fenomenaal zien en horen! Aan het gezelschap en het gedrag te zien is dit weer een andere vogel dan de exemplaren van de afgelopen weken, wat dit dus de derde excursie op rij en de zesde in totaal van deze winter maakt met deze schitterende en zeldzame soort op de lijst. Daarnaast betreft dit waarschijnlijk het zesde individu van deze winter, de hybride uiteraard niet meegerekend! Voor iemand die hartstochtelijk fan is van deze soort (ikke!) begint het een vrij memorabele score te worden zo!

En kijk eens even hoe deze vogel liep te pronken! Dit wil je toch zelf een keer meemaken!?

Roodhalsgans; wat een galavoorstelling, en wij zaten op de eerste rij!
Ongeveer elke halve minuut richte de vogel zich op, zette de dikke nek op en begon hard te roepen. Haantjesgedrag, dat moet dus wel een mannetje zijn ;-)

Na deze onverwachte doch waanzinnige meevaller gingen we dan echt voor het hoofddoel: de uilen. En nog maar nauwelijks bekomen van de Roodhalsganzenshow stond Loes vlot daarna oog in oog met haar eerste uil, een Ransuil in dit geval. Zoals ze het zelf omschreef: "Een intens moment"! Iedereen herinnert zich zijn of haar eerste uil vast nog wel; dat zijn wel de mijlpalen in je vogelleven. Tel daarbij dat je tegenwoordig met behulp van een goede telescoop zo'n vogel werkelijk recht in de ogen kunt kijken en begrijp dat je best even achterover kunt vallen (figuurlijk) van zo'n waarneming. Leuk was ook dat een passerende Amerikaan hetzelfde overkwam. Hij had geen idee waarom we met een telescoop naar een conifeer stonden te kijken totdat hij zelf even door het oculair keek. Het enthousiasme was vervolgens niet van de lucht ;-)