VOORJAAR OP TEXEL: TYPISCH!
- 2 uur geleden
- 4 minuten om te lezen
MINIBUSEXCURSIE, WOENSDAG 15 APRIL
Het was zo'n typische voorjaarsdag op Texel tijdens onze enige minibusexcursie naar het eiland in deze maand. Zo'n dag waarbij je de hele dag lekker aan het vogelen bent, niet het idee hebt dat je meteen heel bijzondere dingen ziet, maar waarop je uiteindelijk weer flink wat tijd tekort komt en al met al toch met een heel leuk lijstje de boot weer op rijdt.
Het weer was daarnaast ook voorbeeldig. Overwegend half bewolkt, graadje of 17 en niet veel wind; prima om de hele dag zo veel mogelijk buiten te zijn (op een 'verplichte' stop bij het Vogelinformatiecentrum na, natuurlijk ;-)).
In de haven van Den Helder werden we uitgezwaaid door een zingende Zwarte roodstaart en vlak voor het eiland werden we verwelkomd door eerst een groep van 12 Zwarte zee-eenden en vlak daarna zelfs door 5 Grote zee-eenden (3 vrouw, 2 man)! Ze ploften vlak naast de veerboot neer, maar vanwege een enorme lading Duitse fietstoeristen op het voordek kon ik niet snel genoeg naar de plek lopen om ze ook vast te leggen. Jammer, maar een erg leuke en niet alledaagse waarneming en zeker niet op het Marsdiep!
Omdat er geen soorten op het eiland zaten waar we meteen met piepende banden heen moesten, konden we mooi ons eigen plan trekken. We startten bij de Petten (o.a. Regenwulpen, Grutto's, Kleine plevier) en maakten daarna een korte wandeling naar het uitkijkpunt bij de Horsmeertjes (Nachtegalen, Bruine kiekendieven, Cetti's zanger).
Een wat langere wandeling maakten we vervolgens in de Nederlanden. Dit mooie en gevarieerde gebied onderstreepte wel dat er niet gek veel beweging in de voorjaarstrek zat. Het was een beetje schrapen, maar een Bosruiter en een Kemphaan, die beide op relatief korte afstand zaten, werden hooglijk gewaardeerd. De (voor velen) eerste Tapuiten van 2026 lieten zich op afstand zien op de kale duintjes. Een vrouwtje Rouwkwikstaart is altijd een determinatieuitdaging, maar volgens mij is dit er wel eentje. Zie o.a. de vrij grijze flanken, erg brede, witte vleugelbanen en de iets donkerdere mantel dan 'onze' witte kwikstaart (met ook wat zwarte veertjes her en der). Ook liep het zwart op de stuit ver door, maar dat is op de foto niet te zien.
Na de shopstop bij het Vogelinformatiecentrum reden we via het Wad rond de noordpunt (Rosse grutto, Goudplevieren) naar de parkeerplaats van paal 28. Een korte blik over zee leverde een foeragerende Jan-van-Gent, meerdere Grote sterns en een groepje van vier Noordse sterns op.
Toen we langzaam terugreden, hing er plots een Rode wouw voor het busje. Hals over kop zocht ik een plek waar de minibus veilig in de berm kon staat en sprongen we naar buiten. Twee Belgische vogelaars begrepen al deze opwinding niet helemaal en ook de dame die regelmatig in Engeland wandelt had haar portie Rode wouwen wel gehad ;-). De overige zes, mezelf incluis, genoten met volle teugen van de vogel die eerst op afstand wat rondcirkelde en toen de fout maakte om net te dicht langs enkele broedende Kieviten te vliegen. Zes vogels deden er vervolgens alles aan om de wouw zo hardhandig mogelijk te verjagen, wat niet alleen zorgde voor een echt 'wo(u)wmoment', maar ook dat de vogel recht over ons kwam vliegen. En alsof dat niet genoeg was, vloog er (weliswaar op afstand) ook nog een tweede exemplaar langs. Leuk!
Op het Wad bij Dorpzicht zaten enkele IJslandse grutto terwijl zich binnendijks een erg grote groep rotganzen ophield, waartussen we al snel twee Witbuikrotganzen ontwaarden. De rondscharrelende gele kwikstaarten leken alle 'gewone'.
Het werd tijd om ons langzaam maar wel zeker zuidwaarts te begeven; de boot van 17 uur begon al te roepen. Op dat moment zag ik dat, vlakbij de plek waar we ons reeds bevonden, twee Roodhalsganzen werden gezien. Dan heb ik natuurlijk geen keuze en daarmee mijn passagiers ook niet ;-). We hadden de twee beauty's al snel gevonden, maar reusachtig ver weg. Een ritje om De Bol (want daar was het) bracht ons aanmerkelijk dichterbij, maar exact op het moment dat we ze in de kijker kregen, brak er grote paniek uit en vlogen alle ganzen op. Na een tijdje ging alles neer op de plek waar we net vandaan waren gekomen en moesten we dus weer het busje in. Gelukkig kwam het daarna goed, zij het maar net. Een boer reed hier met z'n auto hard en bewust in op de groep ganzen, die vervolgens weer op de vleugels gingen. Afijn, onze buit was binnen! In de groep zat overigens ook een Witbuikrotgans alsmede een rare snuiter; zie hieronder.
Zoals gezegd: een heel fijne dag met wederom fijn gezelschap. Op de terugweg reed ik als naprogramma/toegift met twee gasten die uit het noorden waren meegereden nog even langs de plek aan de Friese kant van de Afsluitdijk waar zich al een tijdje een mannetje Ringsnaveleend ophoudt. De vogel was heel snel gevonden en baltste regelmatig met een vrouw Kuifeend. Twee Krooneenden vormden een bekroning van deze productieve tussenstop!
Opmerkingen