TWEEDE JAARAFTRAP: SNEEUWPRET!
- Martijn Bot
- 4 dagen geleden
- 4 minuten om te lezen
MINIBUSEXCURSIE, MAANDAG 5 JANUARI 2026
Het is nog maar zelden winter in Nederland. Als het dus weer eens gebeurt, moet je de gelegenheid met beide handen aangrijpen. In de sneeuw is het landschap magisch, zijn de contrasten ongekend en komen de kleuren van veel vogelsoorten ineens heel anders binnen. En sneeuw levert vaak ook nog eens veel vogels, andere soorten en unieke taferelen op.
Ondanks dat het op de weg blijkbaar chaotisch was op vele plekken in Nederland, wisten de deelnemers van de tweede jaaraftrap allen op tijd de startlocatie te bereiken. Wel besloten we om de ronde iets te verkleinen ten opzichte van de editie van twee dagen geleden. Zo hoefden we wat minder kilometers te rijden en konden we extra lang en veel buiten zijn.
We sloegen derhalve het bos en veen over en reden direct noordwaarts. De eerste bestemming was een op het eerste oog wat troosteloze zandwinplas. Uiteraard was er een reden en een aanleiding om daar te stoppen: de plek bood al enkele dagen een tijdelijk thuis aan een Parelduiker. Zowaar geen alledaagse soort, dus die wilden we graag zien. In eerste instantie lukte dat niet. Vanaf vanaf de plek waar de vogel doorgaans werd waargenomen, zagen we nauwelijks iets noemenswaardigs en al helemaal geen Parelduiker. Twee voorbijvliegende Mandarijneenden zorgden nog wel even voor wat verwarring; het kwartje moest, door het magere licht en de daardoor ontbrekende kleuren, even vallen. Al snel ontdekte deelnemer Martin de waarschijnlijke reden van de afwezigheid van de Parelduiker: op de oever aan de overkant zat zomaar een adulte Zeearend te kluiven aan een prooi! die hadden we vanwege de focus op het water helemaal over het hoofd gezien. Leuk en op een bizarre plek, zo op een plas met er omheen bedrijven en bedrijvigheid!
Omdat ik me niet kon voorstellen dat de duiker verdwenen zou zijn, reden we nog een rondje om vanuit een andere hoek op de plas te kunnen overzien. Daar was het wel raak. De afstand was fors, maar de Parelduiker gelukkig onmiskenbaar. We zagen hier verder o.a. een IJsvogel en de eerste Boomleeuwerik van de dag. Er is blijkbaar heel veel aan de gang rondom deze soort gezien de vele waarnemingen door het land. De kou heeft ze volop in beweging gezet en ze duiken nu overal en nergens op. Ook wij kwamen er vandaag op meerdere plekken meerdere tegen.
Na deze mooie start reden we meteen door naar de Waddenkust. Minder sneeuw en wellicht meer vogels, was het idee, en dat bleek een juiste gedachte!
De eerste stop was bij het bosje waar al een tijdje een Taigaboomkruiper verblijft. Dat is wel een soort in de categorie 'die kun je maar beter op je jaarlijstje hebben', of anders 'een soort die je gewoon maar heel weinig ziet', oftewel een buitenkansje. En hij bleek nog eens heel makkelijk te vinden ook; daar houden we van ;-).
Op de pier van Holwerd zagen we de eerste Waddensoorten: Oeverpiepers, een groepje (verre) Fraters en de eerste Blauwe kiekendief, maar ook o.a. Wulpen, Pijlstaarten, Rotganzen en (iets verrassender) twee Raven.
We reden (rustig, want de wegen waren flink wit) vervolgens oostwaarts en maakten een wandeling over een stuk kwelder. Ver hoefden we niet te lopen, want voor we het wisten waren we letterlijk omringd door tientallen Strandleeuweriken en evenveel Sneeuwgorzen! Het was een fantastische belevenis om ze vlakbij rond te zien scharrelen en kuiltjes te zien maken in de sneeuw om bij voedzame ondergrond te komen. Ook het constante 'gebrabbel' van beide soorten droeg bij aan deze ultieme winterwaddenervaring! Je maakt dan ook net wat te veel foto's, maar niet afdrukken is eigenlijk ook geen optie.
De volgende kwelder was helemaal waanzinnig. Ik heb hier niet vaak zo ontzettend veel vogels gezien als vandaag. Ook nu hoefden we nauwelijks te lopen om midden in het feestgdruis terecht te komen. Honderden Fraters, meerdere Sneeuwgorzen, Strandleeuweriken, Oeverpiepers, veel Veldleeuweriken en enkele groepjes Boomleeuweriken, Blauwe kiekendieven, Rietgorzen, Zwarte ruiter, Lepelaar en als klap op de vuurpijl (dat mag nog net) vijf Velduilen! Gelukkig lag dus alles voor het oprapen, want enkele sneeuwbuien hingen inmiddels gevaarlijk dichtbij. Dat leverde spectaculaire luchten en uiteindelijk een terugtocht naar de auto op die van ons een stel verschrikkelijke sneeuwmannen- en vrouwen maakte. Maar het was het meer dan waard geweest!
De Groninger zijde van het Lauwersmeer vormde de afsluiting van de dag en leverde o.a. Grote zaagbekken, een Nonnetje, een Roodborsttapuit, Kleine- en Wilde zwanen, een Havik, een Brilduiker, enkele Blauwe kiekendieven en een Waterral op.
De afsluitende Ransuilen zaten echter zo diep verscholen dat je mentaal stukjes uil bij elkaar moest puzzelen om er uiteindelijk misschien een hele van te krijgen. Dat had dus beter gekund, maar al met al was het een zeer mooie winterdag met prachtige soorten en mooie aantallen en geweest!
Opmerkingen