KOP VAN NOORD-HOLLAND: BLOED, ZWEET EN KLETSPOTEN!
- 3 uur geleden
- 4 minuten om te lezen
MINIBUSEXCURSIE, ZATERDAG 21 FEBRUARI 2026
De titel kwam al tijdens de dag bovendrijven, maar had niets met het weer te maken. Daarover hadden we namelijk helemaal niets te klagen. Er werd ons een grijze en vrij natte dag 'beloofd', maar we kregen veel zon, redelijk aangename temperaturen (zeker in vergelijking met de afgelopen weken) en pas helemaal op het eind wat grijsheid en lichte miezer. We hebben onze plannen daarvoor nergens hoeven omgooien of aanpassen en konden ons dus zelfs regelmatig laven aan de februarizon. Nee, de titel slaat op een van de ornithologische hoogtepunten van de dag, eentje die heel veel moeite kostte maar zich uiteindelijk in volle glorie openbaarde. Drie keer raden welke soort dat was ;-).
Daarover later, in het kader van de chronologie eerst de waarnemingen die de aanloop vormden. Op de parkeerplaats vloog bijvoorbeeld een groep van ongeveer 50 Sijzen rond. De eerste blikken over het water van de Zuiderhaven brachten toch vooral veel Brilduikers, een soort die sowieso opvallend aanwezig was. We zagen er veel en de mannetjes waren ook regelmatig aan het baltsen.
De Dijkgatsweide was rustig, met slechts een hoog oostwaarts vliegend mannetje Blauwe kiekendief en enkele langsvliegende Waterpiepers. De eerste kwelslootjes, waar dit deel van Nederland zo bekend om is, brachten o.a. een Watersnip en een Grote gele kwikstaart.
Op de dijk nabij Dijkswielen zagen we de inmiddels traditionele grote groep Toppers, hoewel deze lang niet kon tippen aan de aantallen van eerdere jaren. Links en rechts zwommen ook wat losse groepjes en ook Grote- en Middelste zaagbek en Nonnetje, alsmede Groene specht (roepend) en Appelvink konden op de daglijst.
Na de koffie kwam dan toch echt het moment waaraan de blogtitel refereert. En 'natuurlijk' was de aanstichter en grote aanleiding de 'kletspotensoort' bij uitstek: Bokje! Vanuit het busje tuur ik soms al rustig rijdend met de warmtebeeldcamera wat kansrijke habitat langs de weg af, hopend op een oplichtend vlekje. Meestal is dat tevergeefs, maar nu was het heel snel na de koffiestop raak. En al snel bleek dat het hier ging om de soort waar ik mijn zinnen altijd op zet wanneer er maar enigszins kans is of lijkt te zijn. Het mag geen geheim meer zijn dat Bokje een van mijn lievelingssoorten is. En het leuke is: als het lukt om er tijdens een excursie een te vinden, geldt dat vanaf dan vaak ook voor de deelnemers. Bokjes zijn verslavend mooi en fascinerend, maar ze kunnen een crime zijn om aan te wijzen. En dat gold helemaal voor dit exemplaar. Hij zat dicht langs de weg, maar was eigenlijk alleen goed te zien vanuit een hoek waarin er geen andere keus was dan in enkeldiepe drassigheid te staan. En zelfs dan was het nog een enorme uitdaging; we stonden op slechts enkele meters van de vogel, maar de camouflage voldeed werkelijk voortreffelijk. Maar na ongeveer 25 minuten had iedereen uiteindelijk een zeer mooi bokje gezien en meestal ook gefotografeerd en was er tevredenheid alom! Tevredenheid en natte voeten!
Even verderop diende zich een andere fijne soort en persoonlijke winterfavoriet aan (ikzelf had dus in ieder geval al een topdag ;-)): drie kleine rietganzen zaten mooi dichtbij en lieten zich goed vergelijken met de eveneens aanwezige Toendrarietganzen. Na gisteren was het dus alweer raak, maar dit zullen langzaam maar zeker wel de laatste van deze winter zijn!
Wat rondrijdend door de polders bracht nog wat meer Toendrarietganzen en een stuk of 15 Wilde zwanen. Ook deze mooie soort zal binnenkort beginnen te denken aan 'thuis' en noord(oost)waarts gaan.
We reden terug naar Den Oever voor een lunch/sanitaire stop, waarna we de route vervolgden langs de Waddenkust. Het tij was inmiddels net afgaand, maar nog hoog genoeg voor veel vogels onderaan de dijk. IJslandse grutto's, Kluten, Bontbekplevieren, Bonte strandlopers, Kanoeten, Rosse grutto's, alsmede ontzettend veel Wulpen en Scholeksters sprongen het meest in het oog. Ook was de leucistische Scholekster weer aanwezig. Deze vogel verblijft al flink wat winters in deze omgeving en af en toe komen we 'm tegen.
Toen ik aan het begin van de dag vroeg wat de wenssoort voor de dag was, klonk er in koor 'Roodhalsgans'! Als voorzitter van de Roodhalsganzenfanclub klonk dat natuurlijk als muziek in de oren! Aangezien de soort al een tijdje in het gebied wordt gezien, schatte ik de wens ook redelijk kansrijk in. Het duurde echter wel even voor we de eerste Rotganzen vonden en we dus serieus op zoek konden. In de eerste, echt grote groep die we vonden zat er nog niet een, maar troffen we wel een Witbuikrotgans, een Zwarte rotgans en een bleke, geringde vogel, die wellicht een hybride Rotgans x Witbuikrotgans is.
Maar enkele kilometers verderop kon het feest wel los, want we troffen er niet een, maar maar liefst twee adulte mannetjes Roodhalsganzen aan! Beide vogels liepen constant stoer te doen, waren zeer vocaal en joegen zelfs ook even achter elkaar aan. Echte alfa-types, dus. Bij mensen kan ik die niet zo goed hebben, bij Roodhalsganzen zijn dat de beste!
Een dag met Bokje, Kleine rietgans en Roodhalsgans: het moet niet gekker worden! Nou, dat werd het wel, want na een Kleine zilverreiger en een IJsvogel kregen we ook de laatste doelsoort van de dag nog geweldig in beeld. Ik keek er met de warmtebeeldcamera zelfs overheen, zo dichtbij liep het paartje Patrijzen (want daar gaat het om). Gelukkig was er oplettende deelnemer die de blik wel nabij had!
Pas een half uur voor het einde van de excursie kwam uiteindelijk toch de nattigheid, dus de laatste (tevergeefse) zoektocht naar Houtsnippen vond nog plaats in de miezer. Maar het was prachtig geweest en de regen was een natuurlijk teken om het 'een dag te noemen'.
Deelnemers: dank weer voor deze mooie vogeldag en het fijne gezelschap!
Opmerkingen