I.M.: OLAF KLAASSEN

Over de doden niets dan goeds. Het is een gezegde dat suggereert dat er over praktisch elke overledene van alles gezegd kan worden, maar dat we uit respect alleen de positieve kanten belichten.

Misschien is dat ook zo, maar in het geval van Olaf zou ik deze uitspraak niet over mijn lippen kunnen krijgen. Simpelweg, omdat ik helemaal niets negatiefs over hem zou kunnen verzinnen. Je komt in je leven maar een aantal keer mensen tegen met wie je zo'n klik hebt dat je zowel uren kunt praten en net zo makkelijk stilzwijgend naast elkaar kunt zitten. Beide momenten voelen even krachtig aan en hebben evenveel betekenis. Olaf was voor mij zo'n persoon. En dat terwijl ons gezamenlijk verleden niet eens zo heel ver terug gaat. Het zal een jaar of vijf geleden zijn geweest dat hij mij voor het eerst belde. Ik weet nog dat ik met het gezin op Ameland was en na een fietstocht op een bankje in de duinen de lucht op roofvogels zat te scannen. Olaf had mijn nummer van de site gehaald en en belde me, in het kader van 'nee heb je, ja kun je krijgen', om te vragen of ik voor Birdingholland.nl nog gidsen nodig had. Hij vertelde me dat hij net weg was bij Sovon, over zijn voorliefde voor en geschiedenis met Ameland (toeval?) en zijn ambitie om meer en vaker te doen waar hij echt blij van werd, zowel professioneel als privé. Vogels kijken hoorde daar natuurlijk en al zijn hele leven lang bij, dus de combinatie zag hij wel zitten.

Zijn verhaal, initiatief en proactieve houding spraken me meteen aan. Maar aangezien ik hem niet kende, wilde ik natuurlijk wel weten wat voor vlees ik in de kuip had. Ik nodigde hem uit om een keer mee te lopen tijdens een excursie en aldus geschiedde. Nadat we elkaar op een Honderd soortendag hadden ontmoet, was het duidelijk: Olaf kon je wel om een boodschap sturen.

Spoedig daarna begon hij met gidswerk voor Birdingholland.nl, vooral in de Oostvaardersplassen en de Biesbosch, maar ook deed hij de eerste roofvogelexcursies in 'zijn' Gelderland en ging hij af en toe mee met een zeevogeltocht. Hij genoot ervan en deed het fantastisch. Een volgende stap was dan ook een logische, maar netjes als hij was, belde hij me wel eerst op. Hij vroeg me of ik er bezwaar tegen zou hebben wanneer hij een eigen gidsenbedrijfje zou beginnen. Zijn focus zou komen te liggen op Gelderland en Ameland, twee plekken die hij als zijn broekzak kende en die hij graag met mensen wilde delen. Natuurlijk had ik geen bezwaar; wie zou ik zijn om hem ook maar een strobreed in de weg te leggen!

Kiekenmetolaf.nl was geboren maar hij bleef ook nog af en toe wat dingen voor Birdingholland.nl doen. Daarbuiten spraken we elkaar vooral regelmatig. Over het leven en de hobbels die je kunt tegenkomen en ervaren, over voetbal, over hoe van je passie je werk te maken, over stappen die ik zette, die hij zette, de drijfveren, de fysieke en mentale ongemakken die we beiden soms ervaren, over vogels, over muziek, over kansen zien en belemmeringen ervaren, over hoe je jezelf soms in de weg kunt zitten, kortom: over alle hoofd- en bijzaken van het leven.

Ik wist dus dat hij het niet altijd makkelijk heeft gehad en dat is nog een understatement. Desalniettemin was (leek?) hij altijd vrolijk, positief en probeerde hij ook in donkere tunnels het licht te zien. Vanaf 2023 waren de reizen naar Extremadura die we samen begeleidden absolute lichtpunten. Een week lang in een fijn land alleen maar vogels kijken: Olaf leek op die momenten volkomen in z'n element. Niet alleen ik ervoer hem als het best denkbare gezelschap, ook onze gasten liepen steevast met hem weg. Ben ik af en toe nog een beetje een autistische vogelaar, Olaf had was altijd een verbindende en sociale factor. Juist die combinatie maakte dat onze reizen (drie keer Extremadura en afgelopen september nog Tarifa/Coto Doñana) altijd gesmeerd liepen. Wanneer we aan het eind van een reis op Schiphol weer afscheid hadden genomen van de groep, was het gezamenlijke moment van trots en wederzijdse waardering (we hebben het maar mooi weer geflikt!) er eentje dat ik, helemaal met terugwerkende kracht, zal koesteren.

Vorige maand heb ik Olaf nog langdurig gesproken. De aanleiding was een bericht op zijn Facebookpagina dat mij zorgen baarde. 'De kiek vliegt even niet meer'. En daarna: 'Door persoonlijk omstandigheden kan ik even geen excursies geven'. Gelukkig stelde hij me meteen gerust. Hij herkende de fysieke en mentale symptomen van eerdere ervaringen, zag ze nu van ver aankomen en was 'blij' dat hij al eens eerder door een dergelijk proces was gegaan. Hij wist nu wat hij moest doen en moest laten, hij kon anticiperen en dat zou zeker helpen om niet weer zo diep te vallen als hij eerder was gevallen. Hij had het plan om binnen enkele weken de excursies weer op te starten, ik hoefde me geen zorgen te maken. Nadat ik ook nog mijn hart uitgebreid kon luchten over zaken die mij bezig hielden, evalueerden we nog even de resultaten van onze twee favoriete, doch kwakkelende voetbalclubs alvorens ik gerust gesteld en met een gevoel van dankbaarheid om iemand te kennen die zo open en positief is, ophing.

Afgelopen donderdag kwam als donderslag bij heldere hemel het bericht dat Olaf een dag ervoor was overleden. Alles gaat dan even op zwart. Onbegrijpelijk. Wat heb ik gemist? Wat speelde er echt achter de façade? Dit kan eigenlijk gewoon niet waar zijn; het klopt niet... Maar ik vrees dat het wel waar is. Olaf Klaassen is er niet meer. De wereld mist een warm, getalenteerd, gepassioneerd, humoristisch mens en prachtpersoon. Only the good die young is ook zo'n gezegde en daarmee kan ik in dit geval wel volledig instemmen.

Ik wens zijn familie en iedereen die hem lief had ontzettend, ontzettend veel sterkte toe met dit onmenselijk grote verlies.

Olaf en ikzelf met onze groep in Mérida, april 2025.

Olaf (links) in karakteristieke houding: Licht gebogen voor de telescoop, verrekijker om de nek, camera om de schouder. Dit was afgelopen september tijdens de reis naar Tarifa en Doñana, achteraf dus de laatste die we samen hebben gedaan. Het is niet te bevatten.