GROTE VUURVLINDERS 2021: ZIJN ZE ER, OF ZIJN ZE ER (NOG) NIET??

(Geschreven door Marnix Jonker)

In eerdere blogs over de Grote Vuurvlinder excursies in voorgaande jaren schreven we al dat het zeker niet makkelijk is om deze vlinders te vinden en dat er een dag gaat komen dat het eens niet gaat lukken. Voorafgaand aan de excursies van dit jaar had het er alle schijn van dat dat dit jaar ging gebeuren. De Vlinderstichting doet namelijk een voorspelling van vliegtijden voor elke soort, en de weken voordat we op pad zouden gaan werd voorspeld dat de vlinders 2 tot 3 weken later zouden vliegen dit jaar door het koude voorjaar. In een mail voorafgaand aan de excursies hadden we de deelnemers al voorbereid op dat het wel eens moeilijk kon gaan worden. Gelukkig hadden nagenoeg alle deelnemers er toch vertrouwen in, en ging bijna iedereen gewoon mee. Zoals de foto hierboven al verraadt, hadden wederom een engeltje op onze schouders, want op beide excursies is het weer gelukt om deze ietwat mythische vlindersoort, waarvan de in Nederland vliegende ondersoort ‘batava’ endemisch is voor ons land, te vinden!

Naast het timen van de vliegtijd is er nog een ander heel belangrijk aspect wat makkelijk roet in het eten kan gooien bij deze excursie: Het weer. Regen, wind, temperatuur, zware bewolking, luchtvochtigheid zijn allemaal aspecten waar je rekening mee moet houden bij insecten excursies. Een dag met teveel buien verminderd de kans op het zien van insecten aanzienlijk. Om de weersvoorspelling moesten we helaas de geplande excursie van 10 juli annuleren. Achteraf gezien viel het reuze mee, en hadden we het wel door kunnen laten gaan, maar de voorspelling op woensdag en donderdag waren dusdanig dat we dit niet aandurfden en we de excursie een week opschoven.

Maandag 12 juli

De maandag excursie kon wel gewoon doorgaan, en zo wil het dat we die maandag met een volle groep begonnen in het Woldlake2bos. Gids Marnix Jonker begeleide de groep, terwijl gids Martijn Bot een privé-excursie gaf elders in het gebied. Door ons op te splitsen en met elkaar in contact te blijven konden we de kans op het vinden van Grote Vuurvlinders vergroten.

Bij aankomst werden we welkom geheten door een zingende Wielewaal, die door enkele deelnemers die er vroeg bij waren ook nog gezien kon worden zittend in een boomtop. We liepen in uiterst langzaam struintempo het Woldlakenbos in terwijl de verschillende libellensoorten ons letterlijk om de oren vlogen. In korte tijd zagen we heel veel Viervlekken, Kempense Heidelibellen, Zwarte Heidelibellen, Gewone Pantserjuffers, Variabele Waterjuffer en Gevlekte Glanslibel! Ook zagen we Moerassprinkhanen en de zeldzame Gouden Sprinkhaan.

Wielewaal (Tanja de Leeuw)
Kempense heidelibel
Gouden sprinkhaan

We waren net een half uur bezig toen de telefoon ging. Martijn had aan de andere kant van de Weerribben een Grote Vuurvlinder gevonden! Omdat we geen risico wilden lopen om deze te missen besloten we meteen die kant op te gaan. Bijna weer bij de auto’s werden we verrast door een prachtige Grote Weerschijnvlinder die neurotisch laag heen en weer vloog. Hij wilde gaan zitten, maar kon geen goed plekje vinden. Na enige tijd durfde hij het toch aan en ging even op het bruggetje zitten. Even later vloog hij weer op en landen zelfs even kort op de broek van een van de deelnemers!

Grote weerschijnvlinder

Net na de lunch reden we terug naar het Woldlakebos, waar Bruinrode en Bloedrode Heidelibel aan de libellendaglijst konden worden toegevoegd. Ook vonden we larven van een Grote Spinnende Watertor, met stevige kaken waar je niet door gebeten wilt worden (dat schijnt pijnlijk te zijn).