TARIFA EN COTO DOÑANA, DAG 3 EN 4
SAMENWERKINGSREIS BIRDINGBREAKS.NL / BIRDINGHOLLAND.NL
DAG 3
Vandaag deed de Levante, de beruchte, harde oostenwind die de zuidkust van Spanje regelmatig teistert, er nog een schepje bovenop. Stel je voor: de combinatie 33 graden en windkracht 6. Het is een vreemde gewaarwording, maar wel de realiteit waarmee we te doen hadden. Je zult begrijpen dat dit niet de allergunstigste omstandigheden ter wereld zijn om vogels te kijken, maar na alles gewikt en gewogen te hebben bleek eens te meer het onvermijdelijke: we hadden geen keus. Dus hup, vol goede moed op weg naar eerst de plek waar we gisteren zo succesvol waren geweest. Het was deze ochtend, mede door de harde wind, allemaal wat minder, dus stapten we vlot weer in en togen zo'n 30 kilometer westwaarts, naar de Marismas de Barbate. Dit enorme gebied vol plassen, zoutpannen en ondiep open water is doorgaans een trekpleister voor vooral steltlopers. We zagen ook inderdaad aardige aantallen en leuke soorten, maar omdat de telescoop nauwelijks stil bleef staan, waren de waarnemingscondities uitdagend. Ik was eens te meer blij dat ik voor de zomer, toen mijn Swarovski vanwege loslatende coating weer eens naar Oostenrijk op vakantie moest, een gestabiliseerde Kite heb aangeschaft. Dat scheelt bij deze op een dag als deze echt een slok op een borrel. Deze kijker lacht om deze omstandigheden en houdt het beeld ontzettend strak en stil. Voor de deelnemers zonder stabilisatie was het dus iets lastiger, maar uiteindelijk zag iedereen soorten als Kleine strandlopers, Strandplevier (honderden!), Krombekstrandloper, Kortteenleeuwerik, Visarend, Steltkluten, Flamingo's, Audouins meeuwen, Zwartkopmeeuwen, maar ook de algemenere soorten als Bontbekplevier, Drieteenstrandloper, Bonte strandloper, Kemphaan, Grutto, Tureluur, Oeverloper, Groenpootruiter en Kluut. Niets wereldschokkends, maar we hebben ons er toch een tijd goed mee vermaakt.
Je komt als vogelaar soms op gekke plekken. Zagen we eerder deze reis al mooie soorten bij diverse tankstations, nu vonden we onszelf in de middag ineens terug op een golfresort. Niet uit luxe of om een balletje te slaan, maar omdat hier vaan een deel van de populatie van de Kaalkop- of Heremietibissen te vinden is. Op het vers groene, kort gemaaide gras riskeren ze een hersenschudding door rondvliegende golfballen om zich tegoed te kunnen doen aan allerhande ondergrondse lekkernijen. Ook wij waagden ons leven, maar zagen deze bedreigde soort uiteindelijk prachtig. Of je ze ook prachtig vindt, is weer een tweede. 'Mooi van lelijkheid' viel al even, en een deelnemer stelde dat hij nog nooit eerder zulke mooie foto's van zulke lelijke beesten had gemaakt. Oordeel zelf...
Naast de ibissen was de golfbaan ook nog goed voor wat zangertjes (Bonte vliegenvangers, bijvoorbeeld), maar ook een Hop, zeker zes Witoogeenden en twee Purperkoeten.
De laatste bestemming van de dag was weer een bijzondere: een parkeerplaats aan de rand van Tarifa. Hier verblijft al jaren een Grauwe buulbuul, een soort die in Afrika zeer algemeen is, maar aan deze kant van de Middellandse zee alles behalve. Deze vogel is ongetwijfeld inmiddels de meest gefotografeerde en waargenomen Grauwe buulbuul ter wereld en ook wij deden een duit in het zakje. Het duurde even, maar uiteindelijk liet de vogel zich prachtig, dichtbij foeragerend zien. Ook een man Kleine zwartkop en een vrouw Westelijke baardgrasmus deden dat, maar die laatste ontkwam aan mijn lens.
Dag 4
Op de enige dag waarop er wat minder wind in de voorspellingen zat, moest dus wel de boottocht op de Straat van Gibraltar worden gepland. Zo stonden we om 10 uur op de kade en voeren we om 10.30 op een inderdaad redelijk rustige, maar zeker niet vlakke zee richting Afrika. De hele boot hoopte op zeezoogdieren, wij hoopten even zo hard ook op wat vogels. Dat viel niet echt mee; de Levante had de zee aardig leeggeveegd, zo leek het, en veel vogels waren er niet te vinden. Toch zagen we met wat moeite soorten als Jan-van-Gent, Kuhls pijlstormvogel, Vale pijlstormvogel, Kleine jager en kon ik nog net een Stormvogeltje vastleggen. Dan deden de Tuimelaars en de Grienden het toch beter: deze zwommen soms op aanraakafstand van de boot. Ook leuk!
Een dag zonder wind na dagen van harde wind betekent doorgaans ook de ketchupfles wat betreft doortrekkende roofvogels. Alle dieren die het de afgelopen dagen niet hebben aangedurfd of aangekund, zien nu hun kans schoon om de overtocht naar Afrika te wagen. Nadat we weer vaste wal onder de voeten hadden, reden we dan ook snel naar een hooggelegen post nabij zee. En inderdaad: eindelijk kregen we waarvoor deze reis is opgezet: machtige trek van roofvogels! Het waren vooral de Slangenarenden en Dwergarenden die met honderden langskwamen, maar daartussen vlogen o.a. mooie groepen Ooievaars en Zwarte ooievaars, wat Zwarte wouwen (die piek ligt net achter ons, dus we zien er nog maar weinig), twee Visarenden, wat Wespendieven, meerdere Sperwers, enkele Aasgieren, veel Vale gieren (dat zijn vooral lokale vogels), een Kleine torenvalk, Bijeneters en ontzettend/indrukwekkend veel Roodstuitzwaluwen! Die laatste soort trok in compacte groepen van steeds tientallen exemplaren langs; erg gaaf! Maar de (wat mij betreft) allermooiste waarneming van de reis tot nu toe was die van een volledig leucistische Slangenarend! Deze compleet witte vogel vloog helaas, helaas op te grote afstand voor een foto en is uiteindelijk ook niet bij ons gepasseerd. Maar wat een beauty was het en wat had ik daar graag een plaatje van kunnen laten zien; een schitterende en heel bijzondere verschijning. Even hoorde ik Olaf naast me al dezelfde enthousiaste kreten slaken als ik dat deed...
Toen de trek in de namiddag eindelijk leek op te drogen, probeerden we nog een stuwmeertje te bereiken net ten westen van Tarifa, maar dat bleek achter een hek te liggen. Leuk geprobeerd, dus, maar met matige uitvoering. Morgen verder, maar er wordt wel weer wind voorspeld...
Opmerkingen