MAROKKO 2026: LANG VERWACHT, NU BEGONNEN!
- 11 minuten geleden
- 7 minuten om te lezen
Samenwerkingsreis Birdingholland.nl / Birdingbreaks.nl, 3-14 maart 2026
Het is begonnen! De plannen voor deze nieuwe reis in het assortiment van samenwerkingen tussen Birdingbreaks.nl en Birdingholland.nl waren al een tijd geleden gesmeed en kwamen voort uit een vraag van meerdere vaste gasten van de reguliere Nederlandse dagexcursies. En U vraagt, wij draaien, natuurlijk.
En zo kan het zo maar gebeuren dat ik op dit moment (dat wil zeggen: wanneer je dit leest hoogstwaarschijnlijk niet meer) vanuit een schitterend gelegen hotel aan de rand van zowel een rivierkloof als de steenwoestijn van Boumalde Dades het eerste verslag schrijf van deze reis die in totaal 12 dagen (inclusief twee dagen die feitelijk slechts reisdagen zijn) zal duren. We zitten hier met een groep van 12, overwegend dus reeds bekende, deelnemers plus, naast mijzelf, ook vriend Bart-Jan Prak als gids. Ik beschouw het als een echte luxe en bovendien een voorrecht om dit samen met hem te mogen doen; met dank aan Laurens van Birdingbreaks die dit mogelijk heeft gemaakt!
Dag 1-2
De heenreis verliep soepel en voorspoedig. Even maakte Transavia ons aan het schrikken door op de proppen te komen met een technisch mankement aan het vliegtuig, waardoor een dƩja vu van de vorige reis die ik met Bart-Jan (Oman) maakte dreigde. Gelukkig viel het allemaal mee en met slechts 20 minuten vertraging kwamen we in Marrakech aan, waar we 's avond moe maar vol zin in wat komen ging ons bed in ploften.
Maar de verwachtingen voor de eerste dag waren wel enigszins getemperd door de verwachte weersomstandigheden. Extreme kou en veel neerslag hadden de Hoge Atlas al een tijdje in de greep gehouden en ook voor de dag dat wij naar boven zouden gaan waren de voorspellingen bar en boos. Nu trek ik me tijdens excursies doorgaans weinig aan van bangmakerij van weermannen- en vrouwen, maar in het hooggebergte is het wel een ander verhaal. Toch gingen we natuurlijk gewoon omhoog en werden eerst nog blij gemaakt met een mooi panorama op de Atlas, de smalle keten die werkelijk uit het niets oprijst uit het vlakke land. De eerste soorten rolden ook binnen: Mahgrebekster, Donkere woestijnklapekster, Huisgierzwaluw, Vale gierzwaluw, Huisgors, Afrikaanse vink en Grauwe buulbuul tekenden daarvoor.
Maar hoe hoger we gingen, hoe grijzer het werd. De vele landverschuivingen en rotsblokken die recent naar beneden waren gekomen waren de stille getuigen van een vrij extreme winter.
In de plaats waar we een paar uur zouden gaan vogels kijken, Oukaimeden, gelegen op ongeveer 2600 meter, was het niets minder dan steenkoud. Bovendien begon het al vrij snel te sneeuwen, wat het vogels kijken ook niet vergemakkelijkte. Kortom: het was uitdagend, maar uitdagingen gaan wij niet uit de weg ;-)
We begonnen dan ook vol goede moed en stonden al snel oog in oog met een van de doel(onder)soorten hier: de Atlasstrandleeuwerik. Prachtig, net als 'de onze', maar wel subtiel anders. Kijk vooral naar het mooie bruine koppie!
Andere soorten die we hier zagen waren o.a. Waterspreeuw, Grijze gors, Mahgrebpimpelmees, Alpenheggenmus, Alpenkraai, Alpenkauw, Raaf (andere ondersoort), Hop, Zwarte tapuit en Theklaleeuwerik. Maar hoe we ook zochten, een ander hoofddoel, een soort die we allen heel graag wilden zien en een die hier doorgaans best makkelijk schijnt te zijn, schitterden door afwezigheid: de Atlasbergvinken. Dat wil zeggen: totdat ik er ineens, na veel zoeken, twee zag lopen op een plek die we al een paar keer eerder hadden gecheckt. Ik kon ze nog net een andere deelnemer aanwijzen, maar toen ik de walkie talkie pakte om ze door te geven aan Bart-Jan, die met een deel van de groep verderop stond, vlogen ze op. Ondanks dat Bart-Jan en ik de lunch over hebben geslagen om te kunnen blijven zoeken, lukte het niet meer om ze terug te vinden. Je snapt: daar baalden we flink van. Atlasbergvink was voor mij ook nog een nieuwe soort, maar eigenlijk had ik ze zelf op deze manier liever ook niet gezien. Dit is gewoon heel lullig en een van de vervelendste dingen die je als gids kan overkomen. Maar gebeuren, en waarschijnlijk ook meer dan eens. Het was niet anders; de omstandigheden, het dikke pak sneeuw, de afwezigheid van notenverkopers door de Ramadan: het hield de vogels waarschijnlijk weg van de 'vaste plekken'. Jammer, jammer! Maar wat we wel (met z'n allen) zagen, mocht er natuurlijk ook best zijn!
De afdaling terug naar Marrakech was ronduit nat en leverde daarom ook weinig op. Wel leuk was een stop bij een amandelbomenplantage, waar zich flink wat zangvogels ophielden. Vuurgoudhaan (andere ondersoort), Zwarte mees (andere ondersoort), Kleine zwartkop, Gaai (andere ondersoort), Grauwe buulbuul en wat algemenere soorten hielden ons bezig totdat kou en regen ons weer de bus in dreven en we besloten dat we morgen verder gingen.
Dag 3: Reisdag richting Boumalde Dades
Nadat ik in de avond met een aantal deelnemers nog even het oude centrum van Marrakech in was geweest, vertrokken we de volgende ochtend voor een vrij lange rijdag richting het oosten, naar de stad Boumalde. Het is natuurlijk een beetje zonde dat we na een wat te natte en te koude dag nu weer veel in de auto moesten zitten, maar nadat we nogmaals de winterse Hoge Atlas waren overgestoken (o.a. Cirlgors) en we van een lekkere lunch op een prachtige plek in Ouarzazate (Witkruintapuit) hadden genoten, scheen de zon en konden we eindelijk met vakantiegevoel vogelen.
En wat was het een spannende en vogelrijke plek die we bezochten. Net buiten Ouarzazate ligt een meer met was begroeiing daaromheen. Door de nog wel steeds stevige wind en de koude omstandigheden in de Atlas, leek het erop alsof vele zangvogels hier terecht waren gekomen en betere tijden afwachtten. Bij het aanrijden van de stopplek zagen we al enkele tientallen gestrande Zwarte wouwen in de bomen zitten, maar toen we eenmaal uitgestapt waren, bleken de bosjes ramvol met vogels. Het was soms een beetje te veel in een keer; overal werden dingen gezien en geroepen, veel was nieuw, dus een combinatie van enthousiasme en FOMO maakten zich van de meesten meester. Uiteindelijk zijn de 'belangrijkste' soorten wel door iedereen gezien. Ster van de show was de endemische Atlasgrasmus, die zich met wat geduld en doorzettingsvermogen mooi liet zien. Ook troffen we het eerste mannetje Diadeemroodstaart aan; een schoonheid. Maar ook soorten als Brilgrasmus, Westelijke baardgrasmus, Woestijntapuit, Izabeltapuit, Westelijke blonde tapuit, Langsnavelkuifleeuwerik, Woestijnleeuwerik, Duinpieper, Lachstern, Dwergarend, Hop, Roodkopklauwier, Roodstuitzwaluw, Iberische tjiftjaf, Draaihals, Westelijke bergfluiter en Slangenarend verdienen een speciale vermelding. Het was echt heerlijk vogels kijken hier en wat mij betreft hadden we er nog uren langer kunnen doorbrengen!
Dag 4
Vandaag weinig rijden en veel vogels kijken: daar houden we van! De dag zou in het teken staan van de steenwoestijn en deze begon letterlijk naast het hotel. We liepen dus zo het paradijs in en hadden daar een topochtend! Veel van de soorten die je hier hoopt te zien, kregen we te zien en meestal ook heel mooi en goed. Hou je vast: Diksnavelleeuwerik (leeuwerik in het lichaam van een Appelvink!), Temmincks strandleeuwerik, Rosse woestijnleeuwerik, Roodstuittapuit, Renvogel, Woestijnvink, Woestijnleeuwerik, Woestijntapuit, Witbandleeuwerik (alleen vliegend), Groene bijeneter (overvliegend), Kortteenleeuwerik en Marokkaanse kwikstaart maakten gezamenlijk onze ochtend en eerste deel van de middag tot een feest!
Vanwege de Ramadan is het best lastig om restaurants te vinden die open zijn voor lunch. Ook vandaag vonden we er een, maar waarschijnlijk rekenden ze niet op de komst van een grote groep, want het duurde flink lang voor alles uitgeserveerd werd. Gelukkig konden we ons tijdens het wachten nog wel vermaken met een groep van zo'n 150 overtrekkende Zwarte wouwen en een Palmtortel. Na deze lunch stonden we te popelen om door te gaan, want er stond nog een mooie plek op het programma: een kloof op 10 kilometer van Boumalne, die bekend staat om de broedende Woestijnoehoes. Ook bekend is dat deze kloof is 'gekaapt' door een lokale gids, die je ongevraagd helpt bij het zoeken en daar uiteraard graag voor betaald wil worden. Na wat aarzeling hebben wij daaraan toch ook maar toegegeven, en eerlijk is eerlijk: de beste man was scherp en wist ons, tegen een heel schappelijk prijsje, in razend tempo de soorten aan te wijzen die de kloof zo befaamd maakten. Naast drie Woestijnoehoes zagen we namelijk ook twee paartjes van de zeldzame Westelijke rouwtapuit, kregen we een show van een rondvliegende Lannervalk en zagen we een Atlasarendbuizerd op het nest zitten! Zo hadden we de verloren tijd van de lunch weer teruggewonnen en waren we een paar heel mooie soorten rijker!
Vanwege het vele lopen in de zon van vandaag was het best vermoeiend geweest en was dit een mooi punt om deze succesvolle dag af te sluiten. Morgen gaan we voor een paar dagen de 'echte' zandwoestijn in en staat er zelfs een jeepsafari op het programma.
Later meer en wel hier!
Opmerkingen