KLOKJE ROND IN DRENTHE: FIJN DAT ZE ER WEER ZIJN!
- 7 jun
- 5 minuten om te lezen
MINIBUSEXCURSIE, ZATERDAG 6 JUNI 2026
En met 'ze' bedoel ik dus de XL-excursies door Drenthe. Van elf uur in de ochtend tot elf uur in de avond, met de focus op vogels maar ook op leuke vlinders en libellen. Een klassieker, die steeds weer anders maar altijd verrassend en veelzijdig is. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: er is nog een klein aantal plekken te boeken voor komende edities: maandag 15 juni en woensdag 24 juni hebben nog beschikbaarheid. Het zou toch jammer zijn om met lege stoelen rond te rijden! Lees anders eerst even verder, misschien raak je overtuigd door het verslag ;-)
Ook vandaag reden we helaas met twee lege stoelen, maar dat kwam door de last minute afmelding van een door ziekte geveld stel. Heel jammer en bij deze nogmaals beterschap. We gingen dus onverwacht met zes personen (vijf Nederlanders en een Vlaming) op pad. Ik trek één waarneming even los van het verhaal, aangezien dat voor iedereen het hoogtepunt en voor drie vogelaars een nieuwe soort was. We troffen namelijk ergens op de dag en, laat dat duidelijk zijn, gewoon langs en vanaf een wandelpad, een nestkast aan waarin een paartje Draaihals de jongen aan het grootbrengen was. Van gepaste afstand konden we de ouders met enige regelmaat in en uit zien vliegen. Een fantastische waarneming van een van de meest fascinerende en tot de verbeelding sprekende soorten van Nederland! Onderstaande foto's zijn een 100% crop en we kunnen benadrukken, onderstrepen én verzekeren dat de Draaihalzen geen enkele last van onze aanwezigheid hebben gehad.
Dan het chronologische verhaal van de rest van de dag. We begonnen op het Terhorsterzand. Een mooie plek, waar ik hoopte de zeldzame Oostelijke witsnuitlibel te kunnen laten zien. Dat lukte ten dele: vreemd genoeg waren ze ontzettend vliegerig en schoten, bijna steevast nadat ik ze vond, als een raket de boom in. Ik zal de volgende keer een andere deodorant opdoen... Geen foto's dus. Ook te snel af was een groep van 15 Kruisbekken die hier recht over ons heen vloog. Dat wil zeggen, ik kon nog net wat kontjes van voornamelijk jonge vogels vastleggen en een adult mannetje was ook nog min of meer herkenbaar. Hoewel hij op deze beroerde pixels haast lijkt op een Goudvink... Eén foto is geen foto, blijkt maar weer.
We spendeerden flink wat tijd op het Dwingelderveld. Het was daar lekker wandelen en er vlogen vrijwel constant roofvogels, wat het spannend maakte om de lucht af te speuren. Wel vloog het merendeel van de vogels frustrerend ver weg, maar desondanks kwamen we met een leuke oogst terug. Het meest in het oog sprongen zowaar TWEE Slangenarenden (een lichtkoppig en een donkerkoppig exemplaar). Ze kwamen tegelijk uit de bosrand omhoog, hadden kort interactie met elkaar alvorens de wegen scheidden: een vogel vloog hoog noordwaarts over de bosrand weg, de andere leek even al jagend dichterbij te komen maar werd lastig gevallen door een wespendief en zwaaide uiteindelijk zuidwaarts af. Door de afstand en de enorme luchttrilling waren foto's echt onmogelijk, dus hopelijk zijn onze blauwe ogen voldoende. Wat betreft die Wespendief: we zagen nog enkele exemplaren, alsmede twee Boomvalken (of liever: twee keer een Boomvalk), drie Zeearenden (een onvolwassen vogel en twee adulten), vele Buizerds, twee Bruine kiekendieven, een Grauwe klauwier, een Paapje, twee Kleine plevieren en we hoorden een Kraanvogel.
In de namiddag vertrokken we, met de ontdekker van de Ralreiger in het busje, naar de Onlanden om (o.a.) de Ralreiger te gaan bekijken; een grappige samenloop van omstandigheden. Vanaf de grond konden we de vogel niet vinden (wel een stuk of vier Paapjes, een Grauwe klauwier, een Sprinkhaanzanger en twee Kraanvogels!), dus was een klim van de uitkijktoren wederom noodzakelijk. Zo erg was dat overigens niet; het uitzicht is prachtig, helemaal wanneer de Ralreiger inbegrepen zou zijn. En dat was het geval! Hoogte en een andere hoek deed wonderen en we hoorden vanaf boven nog een Kwartel roepen/zingen ook!
En als je dan toch in de buurt bent, dan doe je natuurlijk dat wat vele vogelaars voor ons ook hadden gedaan: de combinatie met de Struikrietzanger. Maar hoe waanzinnig de vogel gisteren showde, zo lastig bleek 'ie op het moment dat wij er waren. Wat ook niet hielp is dat we net de enige bui van betekenis op onze koppen kregen; singing in the rain was aan de vogel niet besteed, op enkele losse strofen na. Roepen trouwens wel, want het getik was niet van de lucht en verraadde dat de vogel vaak vlakbij was. Een paar keer zagen we 'm inderdaad op korte afstand langs 'skulken'; gedrag dat eigenlijk meer bij het najaar past. Dus zo mooi als de foto's gisteren werden, hoe oktober-achtig kwamen ze ditmaal uit de camera. Kijk en huiver:
Inmiddels was het tijd voor een snack om het energieniveau op peil te brengen voor het avondprogramma. Het eerste deel daarvan bestond was een bezoek aan de hut van Diependal. We bedachten dat, gezien de dreigende luchten, een plek met een dak misschien wel veilig zou zijn. Bovendien is de avond en Diependal altijd een mooie en veelbelovende combi en gokten we erop dat suboptimale lichtomstandigheden de vaak talrijk aanwezige mensen met camera's wel thuis zouden houden. Dat bleek een juiste inschatting: het grootste deel van de tijd hadden we de hut voor ons alleen; een unicum! En het was nog aardig toeven ook, met als hoofdrolspeler een Roerdomp die ons gehele verblijf zichtbaar bleef, zittend in een rietpluim! Er riepen bovendien nog twee andere exemplaren. Verder was het soorttechnisch niet superopwindend, maar fladderde er steeds van alles waardoor de aandacht nooit verslapte. Bosrietzangers, Zomertaling, poserende en rondvliegende Bruine kiekendieven en vele Oeverzwaluwen waren leuk, maar het hoogtepunt vormde een koppel Patrijzen, dat we naast het pad naar de hut aantroffen. Inmiddels zijn die flink zeldzaam geworden in Noord-Nederland en hier, tussen alle vreselijke kweekbloemen op een intensief gebruikt veld, had ik ze dan ook niet (meer) verwacht. Ondanks dat je er in deze tijd van het jaar het liefst wat kleintjes bij zou hebben gezien, toch erg leuk!
De dagafsluiting staat tijdens deze excursies altijd in het teken van...Nachtzwaluwen! Ondanks de redelijk lage temperaturen en de constante dreiging van (lichte) neerslag (het bleef overigens bij dreiging) deden ze volop hun best! Zeker vier vogels ratelden de longen uit hun lijf, we hoorden ze vleugelklappen en roepen, we zagen een vogel tot tweemaal toe vanaf een tak zingen en eenmaal zat er zelfs een vogel op het pad. Daarnaast vlogen ze ook meermaals rond. Een roepend langsvliegende Houtsnip en drie dichtbij voorbijvliegende Kraanvogels maakte de avond compleet! Een heel mooie en passende afsluiting van een lange dag Drenthe, dus. Vanwege het gebrek aan zon en daarnaast ook wat mindere interesse van de groep voor libellen en vlinders kregen die nu wat minder aandacht dan gemiddeld, maar dat past bij het maatwerk en de de flexibiliteit die onlosmakelijk verbonden zijn met de excursies in het algemeen en deze in het bijzonder. Geen probleem, natuurlijk: u vraagt en ik probeer te draaien!
Het was een schitterende dag, waarvoor ik de deelnemers hartelijk dank. En zij die niet mee waren: wellicht tot binnenkort!?
Opmerkingen